Rodzaje depresji

Oto klasyfikacja bardziej powszechnych typów depresji, która po­może ci lepiej zrozumieć, o czym mówimy:

Depresja jednobiegunowa: Znana również jako kliniczny lub głów­ny rodzaj depresji. Jest to jej najbardziej rozpowszechniona forma, na którą cierpi ponad 15 milionów Amerykanów. Termin Jednobieguno­wa” oznacza brak pobudzenia maniakalnego. Występuje jedynie nastrój przygnębienia, niezdolność do odczuwania przyjemności oraz niskie poczucie wartości własnej, itd., trwające przynajmniej przez dwa ty­godnie. Ogólnie rzecz biorąc, tego rodzaju depresja dobrze reaguje na stosowanie leków.

Dystymia: Występują te same objawy, lecz w łagodniejszej formie, trwając przynajmniej dwa lata, z przerwą nie większą niż dwa miesiące.

Kobiety z dystymią mogą również doświadczać poważnych depresyj­nych epizodów, które czasami określane są jako „podwójna depresja”. Problem można leczyć w taki sam sposób, jak depresję jednobiegunową.

Depresja dwubiegunowa: Znana również jako depresja maniakal­na. Zaburzenie to nie jest tak powszechne, jak inne formy depresji, choć dotyczy około dwóch milionów Amerykanów. Waha się ona między sil­ną depresją a stanem pobudzenia maniakalnego, będącego euforią lub nerwową ekscytacją dobrze reagującą na podawane leki.

Depresja atypowa: Obejmuje depresję chroniczną oraz inne obja­wy, takie jak stany wyczerpania, nadmierną senność i przejadanie się. Ten typ depresji jest trudniejszy w leczeniu i może wymagać łączenia leków, określanego jako „polipragmazja”.

Depresja sezonowa: Kobiety są bardziej podatne na sezonowe za­burzenie afektywne niż mężczyźni, a epizody te mogą się zdarzać przez całe życie. Może występować związek między początkiem silnego epi­zodu depresyjnego a konkretną porą roku, zwykle jesienią lub zimą gdy brak jest wystarczającej ilości światła słonecznego. Wywołuje go nadmiar melatoniny – hormonu snu, który uwalnia się w mózgu wraz z zapadnięciem ciemności. Depresja zazwyczaj całkowicie ustępu­je w określonej porze roku, np. na wiosnę. Leczy się ją w „komorach świetlnych” lub „komorach słonecznych” przez kilka godzin dziennie.

Depresja psychotyczna: Jest to najsilniejszy rodzaj depresji, gdyż towarzyszą jej złudzenia i halucynacje. Wymaga natychmiastowej opieki psychiatrycznej. Cierpi na nią około 15 procent osób z jedno- lub dwubiegunową depresją.

Depresje hormonalne: Obejmują dysforię przedmiesiączkową syn­drom przedmiesiączkowy, depresję poporodową i okołomenopauzalną. Są związane z obniżeniem poziomu estrogenu i często wymagają le­czenia oraz hormonalnej terapii zastępczej, niezależnie od przyjmowa­nia leków antydepresyjnych. Ogólnie mówiąc, około 10 procent kobiet wchodzących w okres macierzyństwa doświadcza depresji.

Zespół stresu pourazowego (PTSD): Pojawia się po doznaniu urazu lub przemocy, a jego objawy przypominają symptomy depresji. Mogą nawet obejmować koszmary nocne, wspomnienia przerażających wy­darzeń z przeszłości, wzmożoną agresję, uczucie niekontrolowanego gniewu, emocjonalne odrętwienie oraz unikanie zewnętrznego świata, a zwłaszcza wszystko, co kojarzy się z dawnymi traumatycznymi prze­życiami.

„Zamaskowana” depresja: Chociaż typ ten formalnie nie pojawia się w podręcznikach diagnostycznych, uznawany jest za powszechny. Może się zdarzyć, że zarówno mężczyźni, jak i kobiety, przechodzą po­ważną depresję, a ich przyjaciele i bliscy sobie tego nie uświadamiają. Cierpiący ukrywa bądź „maskuje” ją innymi problemami lub aktyw­nością. Zamiast uskarżać się na depresję, narzeka na kłopoty fizyczne, takie jak niestrawność, zgaga, bóle mięśni lub stawów, albo chroniczne bóle głowy. U mężczyzn udawanie polega na większym angażowaniu się w pracę, na podejmowaniu zewnętrznych aktywności lub wpada­niu w złość. Tego rodzaju depresja może przez długi czas pozostawać niezauważona zarówno przez samego cierpiącego, jak i jego najbliż­szych.

Zastanawiając się nad różnymi rodzajami depresji, pamiętaj, że nastrój przygnębienia stanowi pewne kontinuum, więc uczucia z nim związane mogą wahać się między umiarkowanymi a silnymi. Mówiąc ogólnie, im silniejsza depresja, tym większe prawdopodobieństwo, że ma charakter endogenny i dobrze reaguje na leki antydepresyjne.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.