Depresja menopauzalna

Jeśli chodzi o menopauzę, to definiuje się ją jako brak cyklu mie­siączkowego przez 12 miesięcy. Po tym okresie kobietę uznaje się za postmenopauzalną. U większości kobiet początek objawów prowadzą­cych do menopauzy pojawia się w wieku około 46 lat. Jednak mogą one rozpocząć się już między trzydziestką a czterdziestką lub aż w połowie pięćdziesiątki.

Wczesna faza, zwana perimenopauzą może trwać od kilku mie­sięcy do kilku lat. W jej trakcie kobieta doświadczy najtrudniejszych i najboleśniejszych objawów: uderzeń gorąca, zmęczenia, niepokoju, napięcia emocjonalnego, depresji, zmian nastroju, bezsenności, bólów głowy, nieregularnej miesiączki, utraty libido, suchej skóry, suchości pochwy i zawrotów głowy.

Poziom estrogenu znacznie się wówczas obniża, pociągając za sobą spadek serotoniny. Gdy tylko menopauza dobiegnie końca, poziom se­rotoniny przestaje być uzależniony od estrogenu i kobieta nie jest już więcej narażona na tego rodzaju depresję. Dobra wiadomość związana z menopauzą mówi o tym, że – jak wskazują badania – kliniczna de­presja nie jest nieuchronną konsekwencją menopauzy. Mimo że około 30 procent kobiet narzeka, iż nie czuje się sobą lub cierpi na depresję, niepokój lub irytację, wiele innych jednak przechodzi przez ten okres niczym przez zwykły okres przejściowy, który prowadzi do większego zadowolenia i spełnienia w nowym i bardziej ekscytującym wymiarze. Dotyczy to nawet ich seksualności. Menopauza ma swoje korzyści.

Dla tych jednak, które cierpią na silną depresję podczas perimenopauzy, nowe badania nieustannie poszukują skutecznej pomocy. Oka­zuje się bowiem, że zmiany hormonalne mają zdecydowany związek z wieloma objawami perimenopauzalnymi. Dotyczy to również innych czynników, takich jak: syndrom „pustego gniazda”, dyskomfort starze­nia się, rozczarowania i frustracje wieku średniego oraz problemy mał­żeńskie pojawiające się po latach zabieganego życia i zajmowania się dziećmi. Pomocą może być doradztwo obejmujące wspomniane dzie­dziny życia. Pamiętaj, jak już wcześniej wspominaliśmy, że rodzinna historia depresji podwyższa ryzyko u kobiety.

Jeśli, oczywiście, twoje objawy są ostre, powinnaś natychmiast zgłosić się do swojego lekarza lub ginekologa. Istnieje jednak coraz więcej dowodów na to, że zmiany w stylu życia oraz zasoby własne organizmu mogą skutecznie zmniejszać symptomy perimenopauzy, po­zostawiając mniej skutków ubocznych. Nie lekceważ tych podstawo­wych źródeł jako mniej skutecznych w leczeniu. Odkrywamy dobitniej niż kiedykolwiek przedtem, że najbardziej naturalne i bezpieczne środ­ki zapobiegawcze są dostępne w naszym codziennym życiu. Na dobry początek wymieniamy kilka z nich:

  1. Wprowadź korzystne zmiany w stylu życia. Perimenopauza jest okazją by dokonać oceny własnego zdrowia i zacząć wybierać metody, które będą cię wzbogacać i chronić w następnym etapie życia. Zastanów się nad zredukowaniem stresu (co może mieć wpływ na hormonalne wahania) i nad nauką aktywnych oraz biernych sposobów relaksu. Zapewnij sobie wystarczającą ilość snu oraz drzemkę w ciągu dnia, jeśli nie możesz zasnąć w nocy. Ponadto trzymaj się zdrowego planu żywienia i przynajmniej cztery razy w tygodniu uprawiaj ćwiczenia fizyczne obejmujące trening si­łowy i sercowo-naczyniowy. Jak w przypadku leczenia ogól­nej depresji, będziesz potrzebowała wsparcia ze strony bliskich przyjaciół i rodziny, a być może specjalnej grupy wsparcia lub zawodowego doradcy. Wszystkie porady wspomniane w niniej­szej książce można z powodzeniem stosować w walce z depresją podczas perimenopauzy.
  2. 2.  Stosuj naturalne suplementy. Mogą one obejmować: spożywa­nie soi, picie dużej ilości wody, przyjmowanie witaminy E, łyżki stołowej oleju lnianego dziennie, wapnia i magnezu, kwasu folio­wego z witaminą B, oleju z wiesiołka, stosowanie kremu z natu­ralnego progesteronu pod pachami lub na wewnętrzną stronę ud dwa razy dziennie.
  3. 3.  Medyczne środki zapobiegawcze. Jeśli doświadczasz niepokoją­cych i przykrych symptomów perimenopauzy, zgłoś się do po­łożnika-ginekologa, który będzie w stanie zastosować skuteczne leczenie, będąc dobrze obeznanym ze zdrowym trybem życia, odpowiednią dietą i medycyną komplementarną. Nie będzie to łatwe zadanie, być może wymagające współpracy z dwoma lub nawet trzema lekarzami.

Pamiętaj, że zastępcza terapia hormonalna powinna być brana pod uwagę wyłącznie w ostrych przypadkach, gdy nic innego nie działa, oraz gdy istnieje wysokie ryzyko choroby serca, osteoporozy, Alzhei­mera czy na przykład raka okrężnicy.

W przypadkach depresji umiarkowanych i silnych, skutecznym leczeniem okazuje się stosowanie środków antydepresyjnych oraz po­radnictwo. Poza tym, zgodnie z wypowiedzią eksperta położnika-ginekologa, dr Josepha L. Mayo, współautora The Menopause Manager, dietetyka i inne metody komplementarne, połączone ze zmianami stylu życia i redukcją stresu, mogą sprawić cuda.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.