Co mogę zrobić jako rodzic?

Najważniejszą rzeczą jaką możesz uczynić, gdy podejrzewasz, że twoja mała dziewczynka lub nastolatka przeżywa depresję, jest zwró­cenie się o pomoc do specjalisty. Rozpocznij od osobistej wizyty, nim zaprowadzisz do lekarza swoje dziecko, aby mieć pewność, że nie wy­olbrzymiasz problemu.

Na szczęście w leczeniu powyższych zaburzeń nastąpił poważny postęp. Skuteczny plan działania może obejmować połączenie krót­koterminowego doradztwa, podania leków i interwencji związanej z domem lub środowiskiem szkolnym. Inaczej mówiąc, w sesjach tera­peutycznych może brać udział także rodzina oraz nauczyciele szkolni. W większości wypadków leczenie powinno trwać przynajmniej przez sześć miesięcy, aby zapobiec nawrotom. W kwestii poradnictwa i zaży­wania leków, przeczytaj rozdział poświęcony niezbędnej pomocy w tej sferze.

W międzyczasie zastanów się nad następującymi zagadnieniami:

Zadbaj o bezpieczne otoczenie do rozmowy. Dzieci i nastolatki potrzebują stworzenia im okazji do rozmowy na temat ich smut­ków lub innych uczuć. Gdy przeżywają depresję, często nie po­trafią lub nie chcą rozmawiać bezpośrednio o tym, co czują. Nie umieją nazwać ani określić swoich podstawowych emocji. Są więc poirytowane, posępne i złe, zwłaszcza w stosunku do rodzi­ców. Wywołuje to konflikt, coraz większą ich izolację i poczucie samotności w bólu. Potrzebują bezpiecznego miejsca, by mogły się nauczyć rozmawiać o własnych uczuciach, frustracjach i wy­zwaniach. Zapewnić je może rodzic, członek rodziny, nauczyciel, lider młodzieżowy, osoba duchowna lub zawodowy doradca.

Pracuj nad rozwiązaniem ukrytych konfliktów rodzinnych lub innych przyczyn depresji. Dzieci i nastolatki potrzebują pomocy w określaniu przyczyn swojej depresji i w odnajdywaniu dro­gi do zdrowia. Dokonuje się to zazwyczaj pod kierownictwem i przy wsparciu zawodowego doradcy, który ma doświadczenie w pracy z depresją u dzieci i nastolatków oraz/lub poprzez gru­powe poradnictwo pod kontrolą terapeuty.

Ucz się zdrowych relacji, emocjonalnych i myślowych nawyków we własnym życiu, abyś mogła kształtować je u swoich dzieci. Dzieci i nastolatki, które nie potrafią rozwiązywać konfliktów w relacjach, mogą łatwo popaść w depresję. Nastolatki są szcze­gólnie narażone na zranienia i odrzucenie związane z romantycz­nymi relacjami. Potrzebują wskazówek i umiejętności, które mo­głyby im pomóc w przeżywanej obecnie sytuacji oraz zapobiec przyszłej predyspozycji do depresji.

Pamiętaj: pesymistyczne nawyki myślowe mogą również prede­stynować dzieci i nastolatki do negatywnego reagowania na małe życiowe porażki. Uczenie ich bardziej konstruktywnych sposo­bów patrzenia na trudności obniża ryzyko depresji. Mogą one również uczyć się zwalczania depresyjnych wzorców myślowych, by łatwiej nawiązywać przyjaźnie, lepiej współżyć z rodzicami i częściej angażować się w działalność społeczną którą lubią.

Utrzymuj zawsze bliski kontakt ze swoimi dziećmi. Przeprowa­dzono wiele badań, określających ryzyko depresji wśród nasto­latków. Przynajmniej jedno z nich dotyczyło czynników, które najlepiej chronią przed depresją. Wykazało ono, że podstawową rzeczą jest bliski kontakt z rodzicami i rodziną. Określony zo­stał jako uczucie zażyłości, troski, bycia kochaną i chcianą przez członków rodziny. Drugim czynnikiem zabezpieczającym nasto­latki było poczucie więzi w szkole i wśród przyjaciół – uczucie sprawiedliwego traktowania przez nauczycieli, świadomość, że są bliskie innym ludziom i przyjaciołom oraz że stanowią część swojej szkoły. Badanie wyraźnie pokazuje, że uczucie więzi jest elementem zasadniczym w walce z depresją. Zrób wszystko, co możesz, by wszczepić w swoje dzieci odporność i dopomóc im, by znalazły swoje właściwe miejsce.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.